ชีวิตแนวทดลอง

ในเช้าที่อากาศดี....ดี จนหาเหตุผลที่เหมาะสมพอ ที่การตื่นออกไปผจญกับโลกและสังคมอันวุ่นวายจะมีค่ามากกว่าการได้นอนพักผ่อนบนเตียงนุ่มๆ แทบไม่ได้ ......แต่ก็ต้องลุกขึ้นมาด้วยคำว่าหน้าที่เพียงคำเดียว 

ในขณะที่กำลังพิจารณาว่าความสุขมันอยู่ที่ไหน ...

  ....อยู่ดีๆก็คิดขึ้นมาได้ว่าจริงๆความสุขของคนมันเกิดตอนที่ "ได้" อะไรซักอย่างมา

ไม่ได้เกิดตอนที่เรา "มี" อะไรซักอย่างอยู่

ตัวอย่างเช่นเวลาเราช็อปปิ้ง ความสุขสูงสุดมันจะอยู่ตอนเราควักเงินจ่ายและชื่นชมกับการที่ "ได้" มันมา

และความสุขนั้นจะลดลงเรื่อยๆตามเวลาที่ผ่านไป เป็น decays exponential !

ดังนั้นคนเราจึงพยายาม ขวนขวายหาความสุขด้วยการพยายามไขว่คว้าเพื่อ "ได้" มาไม่ใช่ชื่นชมกับสิ่งที่ "มี" อยู่

นั้นหมายความว่าเราต้องลงทุนความพยายามและแรงของเราไปเพื่อให้ได้มาซึ่งความสุขชั่วคราว

ซึ่งอีกเดี๋ยวเราก็ต้องกลับไปทำซ้ำอย่างนั้นใหม่เพื่อหาความสุขอีกอยู่ดี คล้ายๆกับการเสพติดอย่างนึง

แต่เป็นการเสพติดสารเสพติดในสมองของตัวเอง ....!!! เสพติดความสุขนั้นเอง

ฟังดูเหนื่อยพิกลอย่างไรไม่รู้ !!

ในมุมนี้ พุทธศาสนาสอนได้อย่างสอดคล้องกับหลักการนี้ว่าความสุขอยู่ที่ใจเราเอง

ถ้าเรากำหนดความสุขให้อยู่กับการ "มี" ได้ก็ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยแรงเพื่อให้ "ได้" มาอยู่ร่ำไป

แน่นอนสังคมเราคงสงบสุขแน่ๆ กับการที่ทุกคนพอใจในสิ่งที่ตนมี 

แต่ถ้ามองในมุมกลับกันการพอใจในสิ่งที่ตนมีอาจจะทำให้คนเราย่ำอยู่กับที่หรือเปล่า ?

สัญชาติญาณของมนุษย์ กำหนดให้เรามีความสุขจากการได้มาเพราะมันมีนัยยะในตัวมันเองหรือเปล่า ?

แล้วสุดท้ายแล้วระหว่างมุมมองที่มีความสุขในจิตใจตัวเองกับ มีความสุขที่สัญชาติญาณสร้างให้อันไหนคือเรื่องจริง ?

แล้วมนุษย์นั้นต้องการอะไรกันแน่หรือแค่เกิดมาตักตวงความสุขแล้วตายจากไป ??

ทั้งหมดนี้เป็นแค่คำถามปลายเปิดที่แน่นอนว่าไม่มีทางที่จะหาคำตอบที่ถูกต้องได้แน่ๆ 

เพียงแต่ว่ามนุษย์เรามีอิสระพอที่จะตัดสินใจเลือกสิ่งเหล่านี้ได้เอง 

จงมั่นใจกับตัวเลือกที่เลือกแล้ว.... แล้วจงสนุกไปกับมัน !

.... มีไหมใครบนโลกที่ชอบความพ่ายแพ้

.... มีไหมใครบนโลกที่หนุกสนานเมื่อล้มเหลว

เพราะว่าความล้มเหลวนั้นไม่สนุก

และจะยิ่งทุกข์มากเข้าไปอีกถ้าเกิดกับคนที่ไม่ค่อยมีภูมิคุ้มกันความล้มเหลว

เพราะบางคนสำเร็จมาเกือบทั้งชีวิต.... 

เหมือนคนไม่เคยกินเผ็ดกินเข้าไปสักครั้งก็ปวดร้อนน้ำตาไหล 

แน่นอนครั้งต่อไปคนเหล่านี้จะเลี่ยงของเผ็ด !

ซึ่งแน่นอนคนเหล่านี้จะมีวิธีการอธิบายสาเหตุได้โดยไม่ทำลายภาพลักษณ์ของตัวเอง 

เช่น "ยังไม่พร้อม" , "ไม่ใช่เรื่องที่ถนัด" แต่เหมือนกันโดยหลักการคือ...

เราสามารถยอมรับความล้มเหลวได้ถ้าสาเหตุไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับตัวตนของเรา !!

ในบรรดาความล้มเหลวทั้งหมดสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ ... 

เมื่อเรามั่นใจหรือประกาศว่านี่คือจุดแข็งของเรา เราเจ๋งสุดแล้ว ทำสุดฝีมือแล้ว

แต่ .....ล้มเหลว !!!

โดยเฉพาะผู้ที่อวดจุดแข็งของตัวเองแล้วยังล้มเหลวมักจะถูกสังคมเยาะเย้ยเป็นพิเศษ

คงมีไม่กี่คนที่กล้าพูดได้เต็มปากว่าไม่รู้สึกสะใจเลยสักนิดที่ได้เห็นคนที่โอ้อวดทำผิดพลาด

สัญชาติญาณต่ำๆเหล่านี้ชักจูงให้เราสะใจเมื่อเห็นผู้อื่นโชคร้าย.... 

และความสะใจนั้นดูจะแปรผันตามความอวดดีของคนคนนั้นด้วย !

ด้วยเหตุผลพวกนี้หลายคนจึงเลี่ยง 

หลายคนพยายามอุดจุดอ่อนของตัวเอง ถ่มตัว ขยัน 

และแน่นอนคนเหล่านี้ได้รับความเคารพจากสังคม ...!! 

แต่เมื่อไหร่ที่เราเก็บงำจุดแข็งและพยายามปิดจุดอ่อนของตัว 

นั่นจะไม่มีทางทำให้เราเป็นเลิศได้เลย 

แล้วเราจะเอาชนะความกลัวล้มเหลว หรือความสะใจที่เห็นคนอื่นล้มเหลวไปได้ยังไง?

แน่นอนมันคือสันดานของมนุษย์เราไม่สามารถกำจัดมันไปได้

แต่เราเข้าใจมันได้ !

เมื่อคำพูดหรือคำเย้ยหยันของคนอื่นก็เป็นแค่ของคนอื่น 

ทำไมเราจะต้องเอามาใช้เป็นกำแพงปิดกั้นความสามารถของตัวเอง

ถ้าทำแล้วแย่ก็แค่ลองทำ ถ้าทำแล้วดีประกาศมันให้คนอื่นรู้

แล้วทำมันให้ดียิ่งๆขึ้นไปอีก

ใครจะไปรู้สิ่งที่เราเลี่ยงมาตลอดชีวิตอาจจะเป็นสิ่งที่เราตามหามาตลอดชีวิตก็ได้ ..... 

Random means not expected. 

Something that is unpredictable, has no pattern or objective

เชื่อไหมครับ...ว่าชีวิตเราดำเนินไปด้วยการ "สุ่ม"

รอบๆตัวเราประกอบไปด้วยการสุ่มคาดว่ามากกว่า 1พันล้านครั้งต่อวินาที

การเคลื่อนที่ของฝุ่นทุกอณู การสะท้อนของคลื่นที่มองไม่เห็น...

แทบทั้งหมดส่วนนึงเป็นการ "สุ่ม"

ทุกครั้งที่คุณหลงทางทุกๆครั้งที่ต้องตัดสินใจ

หนึ่งในองค์ประกอบนั้นคือการสุ่ม 

ดังนั้นจะบอกว่าชีวิตเราคือการ "สุ่ม" ก็คงไม่ผิดนัก

แต่หลายๆครั้ง.....

การสุ่มที่ว่านี้ มันก็ไปในทิศทางหรือแบบแผนเดียวกันอย่างไม่น่าเป็นไปได้ !

เคยมีไหมซักวันที่เราพบกับเรื่องเลวร้ายอย่างไม่น่าเชื่อตลอดวัน

เคยไหมที่ความบังเอิญที่แทบเป็นไปไม่ได้เกิดขึ้นมา 

เคยไหมที่โชคดีติดต่อกันแบบเป็นไปแทบไม่ได้

บางคนเรียกการสุ่มนี้ว่า "ดวง" บ้างก็เรียกว่า "โชคชะตา"

คำถามที่น่าสนใจคือการสุ่มที่ว่านี้เป็นไปโดยอิสระหรือเปล่า ?

หรือมีปัจจัยภายนอกมาเกี่ยวข้อง โดยเราไม่รู้ตัว 

หรือจริงๆแล้วถ้าเรามองภาพกว้างพอ เข้าใจธรรมชาติมากพอ

เราอาจจะพบว่า การสุ่ม นั้นไม่มีจริงก็ได้ 

แต่คงอีกนาน นานจนกว่าอารยธรรมจะสูญสลาย....

.....กว่าที่มนุษย์จะเข้าใจได้มากพอ

....."ตอนนี้เวลากี่โมงแล้ว"

ประโยคข้างบนน่าจะเป็นประโยคคุ้นหูของใครหลายๆคน

เวลา...... 

ในครั้งที่ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตบนโลก เวลา ก็เป็นเพียงกระแสเอื่อยเฉื่อยไม่มีตัวตน

เมื่อเริ่มมีสิ่งมีชีวิต เวลาอาจจะหมายถึงแค่แสงแดด และ ความมืด

เมื่อมนุษย์เริ่มมีอารยธรรมเวลาหมายถึงขั้นตอนทางสังคม 

แม้แต่นักวิทยาศาสตร์หลายๆคนยังมองว่าเวลาคือมิติ อย่างนึง 

...เคยไหมที่บางครั้งเวลาไม่ได้ไหลไปอย่างที่มันควรจะเป็น...

เวลาที่เรากำลังเล่นสนุกกับเพื่อนๆ เวลาผ่านไปเร็วเท่าไหร่ 

เวลาที่เราถูกเจ้านายเรียกไปด่า เวลาผ่านไปนานแค่ไหน 

เวลาที่เรามีความรักเมื่อยามพบเจอคนที่เรารักเวลามันนานแค่ไหน 

บางครั้งเวลามันก็เล่นตลกกับเรา ในช่วงที่เราอยากให้มันผ่านไปเร็วที่สุด

มันกลับไหลไปเหมือนตั้งใจจะแกล้งเรา 

ในเวลาที่เราอยากให้มันผ่านไปช้าที่สุด

มันกลับไหลว่องไวยิ่งกว่าสายฟ้า 

ราวกับว่ามันมีชีวิต 

ถ้ามันมีชีวิต..คิดว่ามันคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่กวนที่สุดตัวหนึ่ง 

หรือจริงๆแล้วเวลา อาจจะเป็นแค่บรรทัดฐานอ้างอิงในสมองเราเท่านั้น 

หรือเวลาอาจจะไม่ได้มีจริงตั้งแต่แรก ...

หรือเราแค่สมมติมันขึ้นมาและยึดติดกับมันเท่านั้นเอง...

แต่ว่าผมต้องไปแล้วละเลย "เวลา" นัดของผมมาแล้ว..........

เมื่อสัก 2000 กว่าปีที่แล้วมนุษย์ยังไม่มีอาชีพที่หลากหลายเช่นปัจจุบัน...

การหาเลี้ยงชีพก็มักจะอยู่ในรูปของการ ล่าสัตว์, เก็บผลิตผลจากป่า

เมื่อที่ที่อยู่ไม่สามารถล่าสัตว์ได้แล้ว หรือผลผลิตในป่านั้นๆหมด 

มนุษย์ก็จะย้ายที่ทำกิน 

.

.

.

ปัจจุบัน มนุษย์ได้พัฒนาความซับซ้อนทางการหาเลี้ยงชีพขึ้น 

เรามีอาชีพหลากหลาย ตั้งแต่ เกษตรกรรม ...

ไปจนถึงการลงทุนที่ซับซ้อนโดยอาศัยกลไกของตลาด และเรื่องของราคา, กฎหมาย

หรือแม้แต่บางอาชีพที่เราแทบจินตนาการไม่ถึงด้วยซ้ำ ..

ดังนั้นความต้องการของผลิตผลที่ได้จากการทำงานก็ย่อมเปลี่ยนไป 

จากที่แต่ก่อน มนุษย์ต้องการอาหาร ที่พักที่ปลอดภัย 

กลายเป็นเราต้องการเพียงแต่ "เงิน" !!!

ลักษณะการทำงานก็เปลี่ยนไป

จากลงแรงเองเพื่อให้ได้มาซึ่ง อาหารเพื่อตัวเอง 

กลายเป็นการลงแรงให้กับคนอื่นๆ เพื่อได้มาซึ่ง เงิน 

ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คนเราจะทำงานเพื่อเงิน

แม้ฟังดูไม่สวยหรูเท่า ทำงานเพื่ออุดมการณ์ หรือทำงานที่เรารัก 

แต่จงยอมรับความจริงซะเถอะว่าถ้าไม่มีเงินในสังคมปัจจุบัน

เราทุกคนลำบากแน่ๆ !

เพราะงานที่ไม่ได้เงินสุดท้ายมันก็เป็นได้แค่งานอดิเรก ไม่ใช่อาชีพ!!!!

บทความที่ยืดยาวข้างบนนี้เกิดมาจากการที่วันก่อนๆ 

ได้คุยกับพี่ๆน้องๆ เรื่องของการเรียกเงินเดือนในการทำงาน 

หลายๆคน(โดยเฉพาะเด็กจบใหม่) กลัวที่จะเรียกขอเงินเดือนตามที่ต้องการ 

แต่เมื่อไม่ได้เงินเท่าที่เราจะดำรงชีวิตอยู่ได้ ก็จะต้องเป็นเหตุให้ออกจากงานไป

ไปหางานที่ให้เงินได้มากกว่า ...ซึ่งผมมองว่าอาจจะเป็นผลร้ายกับบริษัทเสียมากกว่า

ที่ต้องเสียเงิน และเวลาไป เทรนนิ่งคนเพื่อสุดให้เค้าออกไปทำงานให้ที่อื่น 

ในความคิดของผมมองว่า 

การทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนนั้น ...

ก็เปรียบเหมือนกับการที่เราทำงานให้เจ้าขององค์กรนั้นๆ 

ก็เหมือนเราอยู่ในครอบครัวนั้นๆ 

ดังนั้นก็เป็นภาระขององค์กรนั้นๆที่จะเลี้ยงดูเราให้มีชีวิตปกติสุขได้ 

เหมือนเป็นการแลกเปลี่ยนที่ แฟร์ๆ กันทั้งสองฝ่าย

ถ้าเราไม่สามารถดำรงอยู่อย่างปกติสุขได้

ไม่นานเราก็คงต้องเปลี่ยน ครอบครัวใหม่อีก ....

จริงๆแล้วชีวิตคนเราไม่ได้ซับซ้อนเลย..

มันยังคงเหมือน 2000 กว่าปีที่แล้ว

เพียงแต่อยู่ในรูปแบบอื่นเท่านั้นเอง