ชีวิตแนวทดลอง

Do anyting alone is not so bad.

หลายๆครั้งเราพยายามหาเพื่อนไปทำกิจกรรมอะไรบางอย่างด้วยกัน เพราะเรากลัว

และหลายๆครั้งเราพลาดสิ่งที่อยากทำไปเพราะเราไม่มีเพื่อนไปด้วยกัน 

การทำอะไรคนเดียวมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ เรายังคงสุนทรีย์กับสิ่งที่เราชอบได้

World doesn't curel like you thinking.

โลกมันก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นนะ ! มีคนมากมายในโลกที่พร้อมจะช่วยเหลือเรา 

บางครั้งการคิดว่าโลกนี้โหดร้ายและอันตราย ก็ทำให้เราสร้างกำแพงปิดกั้นตัวเองจากโลกที่ควรจะได้สัมผัส

แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเราไม่ควรระแวดระวังเลยนะ ความไม่ประมาทยังคงเป็นสิ่งที่ต้องมีติดตัวอยู่เสมอ

Plan is just what you guess.

แผนที่เราวางไว้ไม่ว่าจะดีแค่ไหนไม่มีวันที่จะเป็นไปตามแผน 100% แน่นอน

การวางแผนมันก็คือการเดาไว้ล่วงหน้านั้นแหละ ไม่มีทางที่เราจะเดาแม่นขนาดนั้น

ฉะนั้นอย่าเสียเวลากับการวางแผนมากไปนัก เอาเวลาไปเตรียมพร้อมร่างกายและจิตใจดีกว่า

Lost is the type of journey.

การหลงทางเราสามารถมองมันเป็นประสบการณ์ที่ดีหรือแย่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับมุมมอง

การเปิดใจรับเอาประสบการณ์ที่่ผ่านเข้ามาซึมซับและดื่มด่ำจากมัน ทำให้การหลงทางก็เป็นทางท่องเที่ยวอย่างหนึ่งเหมือนกัน

และแน่นอนการท่องเที่ยวไม่ใช่การไปถึงปลายทางแต่เป็นการซึมซาบประสบการณ์จากสองข้างทางมากกว่า

Mistake is a lesson learn from it but don't waste your time.

ความผิดพลาดนั้นเกิดขึ้นได้เสมอๆ เราต้องเรียนรู้และเติบโตจากมัน

แต่จงอย่าเสียเวลาคร่ำครวญครุ่นคิดถึงมัน เพราะนั้นคืออดีตไม่มีอะไรที่แก้ไขได้ 

Traveling alone is the best time to learning your self.

จะมีซักกี่ครั้งที่เราได้อยู่คนเดียวโดยไม่ต้องคิดถึงเรื่องงาน

นี่อาจจะเป็นโอกาสอันดีที่จะได้ ทบทวนการใช้ชีวิต ได้รู้จักตัวเอง รู้จุดด้อย จุดเด่นของตัวเองมากขึ้น

หรือจะใช้มันวางแผนชีวิตก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

Life is like a journey.

ชีวิตมันก็เหมือนกันเดินทางนั้นแหละ !

มีอุปสรรคบ้าง สุขสมบ้าง บางครั้งชีวิตก็เซอร์ไพร์เราอยู่บ่อยๆ 

บางครั้งการหลงทางก็อาจจะทำให้เราไปเจอสิ่งที่ดีกว่า 

ถ้ามัวแต่คร่ำครวญว่าทำไมชีวิตเราโชคร้ายเช่นนี้ 

ก็เหมือนกับไปทะเลแล้วฝนตก แล้วเรานั่งเสียดายอยู่ในห้อง

ลองออกไปเล่นน้ำทะเลตอนฝนตกก็อาจจะไม่เลวเหมือนกันนะ

การเดินทางแล้วแบกสัมภาระเยอะไปก็ทำให้เที่ยวไม่สนุก

ชีวิตก็เหมือนกัน ปล่อยวางบ้าง...

อะไรที่ไม่ใช้ก็ต้องยอมสละไปบ้าง เลือกเอาสิ่งที่จำเป็นจริงๆ

ยากสุดคือการตัดสินใจว่าอะไรคือสิ่งที่จำเป็นจริงๆ

มองให้ออกว่าชีวิตเราต้องการ อะไรบ้างแบกเท่าที่จำเป็นให้น้อยที่สุด

ชีวิตจะมีความสุขที่สุด 

เพราะสุดท้ายแล้วความสุขของการท่องเที่ยวไม่ได้อยู่ที่เราแบกของไปเยอะแค่ไหน 

มันอยู่ที่เราดื่มด่ำกำซาบกับการเดินทางนั้นแค่ไหนต่างหาก 

เพราะสุดท้ายแล้วไม่ว่าการเดินทางนั้นจะไกลแค่ไหนมันก็ต้องจบเหมือนกัน !

 ผมเคยพบคนที่ต่อสู้....คนที่พยายาม...คนที่มีความหวัง....

คนที่คู่ควรกับคำว่า ชัยชนะ อย่างที่สุด แต่เขา "พ่ายแพ้" 

แพ้ต่ออะไรที่อาจจะยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง 

วินาทีที่เค้าแพ้ผมรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเลย 

ทำไมคนที่ต่อสู้ และมีกำลังใจมากขนาดนี้ต้องแพ้ด้วย

ในเมื่อใครๆก็พร่ำบอกว่า การสู้และกำลังใจนั้นจะทำให้เราชนะ 

.....หลายๆครั้ง "ชัยชนะ" ก็ไม่ได้ถูกเลือกมอบให้กับคนที่เหมาะสมกับมันมากที่สุด

แต่ถูกเลือกมอบให้คนที่มาในจังหวะเวลาที่ดีที่สุด 

บางครั้งแค่ โชค เพียงอย่างเดียวก็อาจเป็นคำตอบของชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ก็ได้ 

ดังนั้นสำหรับคนที่ "สู้" คนที่เตรียมพร้อม คนที่มีกำลังใจ 

จงเผื่อใจไว้ให้เยอะๆ สำหรับความพ่ายที่ที่จะเข้ามาคุกคาม 

หรือจริงๆแล้ว...ความหมายของคำว่า "ชนะ" อาจจะไม่ได้อยู่ที่ผลลัพธ์ในบรรทัดสุดท้าย

แต่หมายถึงการชนะตนเอง

หมายถึงความภาคภูมิใจในตนเองที่ได้ต่อสู้อย่างคู่ควรกับชัยชนะมากกว่า

เพราะจริงๆแล้วในบรรทัดสุดท้าย ที่ทุกคนมองว่าเค้าพ่ายแพ้

....เค้าอาจจะกำลัง "ชนะ" อยู่.....ก็เป็นได้ 

  "ทุกสิ่งทุกอย่างคนเราเป็นผู้สร้าง 
แต่จะสำเร็จหรือไม่อยู่ที่ฟ้ากำหนด" -- ขงเบ้ง

หลายวันมานี้ผมพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะ "คิด" งานให้ออก

แต่ผลคือมันอุดตันเหมือนกันท้องผูกยังไงยังงั้น

...การ "คิด" มันก็เหมือนกับการ "ขี้" นั้นแหละ

ถ้าพยายามเบ่งออกในเวลาที่ไม่ถูกไม่ควรยังไงๆ มันก็ไม่ออกมา 

ถ้ามันจะออกมาแม้ในเวลาที่ไม่ถูกไม่ควรมันก็มา 

นวัตกรรมหลายๆอย่างในโลกล้วนมาจากความคิดที่มาในเวลาที่ไม่ถูกไม่ควร .....

สิ่งที่เราทำได้ก็แค่ต้องพยายามเตรียมที่ทางให้พร้อมเตรียมบรรยากาศให้พร้อม 

ถ้ามันจะมามันก็มา !!!!

การ "ขี้" ก็เป็นแบบนั้นถ้าเราพยายามเบ่งมัน มากๆเข้า

อาจจะส่งผลเสียต่อระบบลำไส้ของตัวเองด้วยซ้ำ !!

ถ้ามันไม่มาเราแค่ต้องถอยออกไปปล่อยให้มันสั่งสมก่อน เท่านั้นเอง 

ฝืน "ขี้" มากไปนั้นไม่ดี ฝืน "คิด" มากไปก็ไม่ดีเช่นเดียวกัน

รังแต่จะทำให้เสียเวลาหรือ คิดสะเปะสะปะออกนอกเส้นทางยิ่งกว่าเดิม

แต่สิ่งที่เราสามารถจะพอจัดการกับเรื่องคิดๆขี้ๆ ได้ก็คือการสร้างวินัยให้มัน

ถ้าเราขี้ตรงเวลาทุกวัน น้อยครั้งมากที่เราจะขี้ไม่ออก 

ฉันใดก็ฉันนั้นถ้าเราฝึกคิดอย่างมีวินัยทุกวันก็คงมีน้อยครั้งที่เราจะคิดไม่ออกเหมือนกัน !

นานแค่ไหนแล้วที่เราไม่เคยใช้ชีวิตช้าๆ ......?

นานแค่ไหนแล้วที่เมื่อตื่นขึ้นมาต้องคิดว่าจะไปทำงานทันไหม ?

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ละเมียดละไมขบเคี้ยวอาหารเช้าแล้วซาบซึ้งกับรสอาหารนั้น ?

ในยุคที่เราถูกบังคับให้เร็ว ทำงานเร็ว เรียนเร็ว ขับรถเร็ว 

ทุกๆอย่างหล่อหลอมให้เราฉาบฉวย และใจร้อน

นั้นแหละ ความเร่งรีบไม่ใช่เรื่องผิด 

คนเรามีเวลาหายใจได้บนโลกนี้แค่ราวๆสองหมื่นวัน ดูเหมือนการรีบเพื่อไปให้ถึงจุดหมายจะเป็นสูตรสำเร็จไปเสียแล้ว

แต่บางครั้งความช้าก็เป็นสุนทรีย์ในชีวิตอย่างหนึ่งเหมือนกัน

การได้ทำอะไรช้าๆบ้างบางครั้งก็ทำให้เราได้งานที่ปราณีตขึ้น ผิดพลาดน้อยลง

การได้เคี้ยวอาหารช้าๆ ทำให้ระบบย่อยอาหารทำงานได้ดีขึ้นและ ละไมกับรสชาติได้นานขึ้น 

เสพสุขจากความช้าบ้างคงเป็นการดีที่จะชะลอชีวิตไม่ให้ด่วนจนเหนื่อยเกินไป 

เพราะเรามีเวลาตั้งสองหมื่นวัน.... ลองช้าบ้างซักวันจะเป็นไรไป

3 กุมภาพันธ์ 2555 วันที่ชีวิตช้าลงบ้าง(ซักนิดนึง)